amidral saihan

Анир чимээгүй, шөнийн харанхуйг сарны туяа тааламжтайгаар
гийгүүлж, нялх ногоо хамар цоргиулан, сэрүүн
салхи хацар жиндээсэн энэ сайхан хаврын орой Сараа нэгэн ойлгомжгүй
зүйлийн тухай бодлогширон тэнгэр ширтэнэ.. Уртаар санаа алдах нь тэр
нэг л зүйлд зовнисон нь илт..Бодол хөвөрсөөр..
...-Анараа ! миний найз хүлээж бай л даа, яасан юм бэ? яагаад байгаа юмбэ?
- ...
-Надад яагаад байгаагаа л хэлчих тэгэх үү? гуйж байна..
-Уучлаарай....
-Хэл л дээ...
-Би явлаа, намайг орхи доо..одоо 2-лаа болъё..уучлаарай
-Яагаад? учир нь юу юм бэ?
- Баяртай.. цааш нүд ирмэхийн зуур гүйн далд орлоо.
-Анараа би чамд хайртай ш дээ..Би чамайгаа өөрөөсөө ч харамлан байж
хайрладаг байхад чи минь даанч дээ..Яагаад гэдгээ л хэлээч ..
Сараа маш ихээр шаналж, сэтгэл зүрх нь зөвхөн түүний төлөө цохилдог
байхад тэр үл ойлгогдохоор түүнээс салан явсанд зүрхийг хутгаар сийчих
шиг болж, би одоо юуны тулд амьдрах юм бэ гэж өөрөөсөө асуулаа..
Тиймээ би дүүдээ хэрэгтэй.Тэр өөрийг нь нүдээ чилтэл хүлээн, доголон
нулимастай угтдаг өнчин ганц дүүгээ санаж нүүрэн дээгүүрээ асгарах
үсээ гэнэт сэхээ авсан хүн шиг хойш шидлэн дүү дээрээ ирэхэд дүү нь
  захидал сарвайлаа..Яаран задлахад, 
- Уучлаарай Сараа, найз нь өөр хүнд хайртай...........
   ...Ийнхүү өнгөрснөө эргэцүүлэн бодож байснаа гэнэт орчноо анзааран
ажиглахад хажууханд нь нэгэн хос шивнэлдэн үнэхээр аз жаргалтай
харагдана..Түүнд атаархлын оч гялсхийв. Сараа даруухан харж ялдамхан
мишээх тэр үед хацар нь эгдүүтэй хонхойх нь түүнийг улам үзэсгэлэн төгс
харагдуулна..Тэрээр сарруу харж:
-Анараа ! Чамд дурласан минийх шиг хайрыг чи хэзээ ч олж авч чадахгүй..
гэж шивнээд яагаад хаягдсанаа яг эндээс, яг одоо хэзээ ч бодохгүй..Яагаад
гэвэл надад буруу байхгүй гэж өөртөө хэлэн бүх гунигаа энэ оройтой үдсэн юм..